چه دوره ای از سلطنت بنیامین درخشان بود؟ خبرگزاری مهر اخبار ایران و جهان

گروه فرهنگ و اندیشه خبرگزاری مهر: محمدجواد گودینی، استاد حوزه و دانشگاه و محقق تاریخ اسلام، در جدیدترین یادداشت خود که برای انتشار در اختیار مهر قرار داده است، به تأملی درباره حکومت امویان در اندلس پرداخته است. حکومتی که در زمان بنی عباس با هوشمندی و درایت یکی از بازماندگان بنیامیه و در عین حال درخشان در سطح علمی و فرهنگی شکل گرفت.

گودینی نویسنده کتاب هایی چون «ظهور و سقوط ادبیات سیاسی در عصر بنیامین»، «تأملی در زندگی ابوالاسود دولی و گزیده ای از اشعار او»، «تحلیلی صلح امام حسن (ع)» است. ) و آغاز خلافت بنی امیه، «چهل حدیث در مدح حسن خلق»، «تحولات سیاسی عصر امام سجاد(ع)»، «درآمدی بر زندگی و اشعار صاحب بن عباد»، «بررسی. و تحلیل زندگانی سید حمیری و گزیده ای از اشعار وی، «بررسی، شرح و تحلیل قصیده فرزدق در مدح امام سجاد(ع)»، «تأملی در زندگانی و سخنان امام حسن عسگری(ع)»، «چهل حدیث در فضایل حضرت فاطمه زهرا(س)»، «تحلیل سیره و سخنان عمر بن عبدالعزیز» و ۲.

دستورالعمل های دقیق بیشتر بخوانید:

عبدالرحمن الدخل شخصیتی شناخته شده در تاریخ سده های نخستین اسلامی است که با آغاز خلافت عباسی توانست به اندلس (اسپانیا و پرتغال کنونی) سفر کند و کشور مستقلی ایجاد کند. حکومت از خلافت عباسی در این کشور; حکومتی که آغازگر استقلال خلافت در جهان اسلام بود و راه را برای اعلام استقلال سایر دولت ها از خلافت عباسی در آینده هموار کرد.

عبدالرحمن بن معاویه بن هشام بن عبدالملک (نوه هشام بن عبدالملک از خلفای اموی) زمانی موفق شد که خلافت بنی امیه سقوط کرد و عباسیان به قدرت رسیدند و انتقام سختی از بنی امیه گرفتند. 132 هجری قمری؛ سال سقوط بنی امیه.) از انتقام عباسیان می گریزد و با کمک بستگان بومی خود، شمال آفریقا را به مقصد اندلس ترک می کند. (صقر قریش عبدالرحمن الدخل ص 153).

از آنجایی که عبدالرحمن اولین بنی امیه بود که وارد اندلس شد، به او لقب «عبدالرحمن الدخل» دادند. به آن «صقر قریش» نیز گفته اند; زیرا از دریا گذشت و مسافت های زیادی را پیمود و لشکر خود را آماده کرد و پس از روی گرداندن جهان از بنی امیه توانست با درایت و درایت به حکومت برسد و حکومت مستقلی تشکیل دهد.

پس از ورود عبدالرحمن به اندلس، یوسف فهری (حاکم اندلس که از زمان امویان و پایان خلافت اموی بر کشور حکومت می کرد) سعی در صلح با او کرد و حتی پیشنهاد پذیرش عبدالرحمن را داد. قبول نکرد. بنابراین، نبرد بین عبدالرحمن و یوسف فهری اجتناب ناپذیر به نظر می رسید. عبدالرحمن بن معاویه بن هشام (که از شام به آفریقا و از آنجا به اندلس گریخته بود) در محاصره دوستداران اموی، گروه هایی از بربرها و آفریقایی های علاقه مند به بنی امیه قرار گرفت. عبدالرحمن با قدرت بالای مدیریتی خود توانست در این نبرد یوسف فهری را شکست دهد و وارد قرطبه (اندلس مرکزی) شود و سپس در سال 138 هجری قمری (6 سال پس از سقوط خلافت امویان در دمشق) حکومت مستقلی را تشکیل دهد. کاهش سرعت. (الاسلام العرب در اندلس ج 1 ص 72-69)

هنگامی که خبر پیروزی های عبدالرحمن دخل و تسلط او بر سرزمین اندلس و تشکیل دولت مستقل امویان در سال 138 هجری قمری منتشر شد، عده ای از اشراف و مشاهیر بنی امیه که مانده بودند و از این سرزمین گریختند. عباسیان که عازم اندلس شدند. عبدالرحمن تحویل داد; عبدالرحمن نیز از نزدیکان خود به گرمی استقبال کرد و آنان را به خود نزدیک کرد. یکی از این بنی امیه حبیب بن عبدالملک مروانی از نوادگان ولید بن عبدالملک بود که در زمان عبدالرحمن به فرمانداری طلیتله منصوب شد و در زمان حکومت عبدالرحمن یکی از مشاوران او بود. (مطالعات اندلس در تاریخ و احضار، ص 50-49)

عبدالرحمن علاقه زیادی به توسعه داشت و مسجد بزرگ قرطبه در سال 168 هجری قمری (785 میلادی) به دستور او ساخته شد. او را از مشاهیر بنی امیه و از چهره های شناخته شده تاریخ قرن دوم هجری، فرمانروایی و سیاست مداری باهوش می دانند که با درایت و تدبیر به قدرت رسید; این زمانی بود که خلافت اموی به پایان رسید و عباسیان با بقایای بنی امیه بسیار خشن بودند. عبدالرحمن چنان شخصیت بدنامی بود که حتی دشمن وفادارش ابوجعفر منصور دوانیقی (دومین خلیفه عباسی) او را صقر قریش (به معنای شکارچی قریش) نامید.

اوایل سلطنت عبدالرحمن در اندلس بر اساس تعصبات اعراب و امویان بود و مناصب کلیدی را به اطرافیان خود می داد. اما پس از آن و به ویژه پس از قیام های پی در پی علیه بزرگان قبایل، عبدالرحمن در اعتماد کامل به اعراب و حامیان اموی نژاد عرب تردید کرد و سعی کرد از بربرها (بومیان آفریقا، به ویژه بومیان) سوء استفاده کند. مغرب زمین). از این رو آرام آرام عبدالرحمن در محاصره انبوه بربرها و غلامان و اشراف قرار گرفت و با کمک آنها حکومت خود را در اندلس رهبری کرد.

حکومت امویان در اندلس نزدیک به سه قرن به طول انجامید. پس از عبدالرحمن دخل، فرزندان و فرزندان او مانند هشام بن عبدالرحمن، حکم بن هشام، عبدالرحمن بن حکم و …. بر اندلس حکومت کردند و 16 بنی امیه در این دوره به قدرت رسیدند و بر تاج و تخت امارت اندلس تکیه زدند.

حکومت امویان در اندلس را می توان به دو بخش تقسیم کرد:

1- مرحله اول که از سال 138 (تشکیل حکومت بنی امیه در اندلس به رهبری عبدالرحمن دخل) تا سال 316 هجری قمری (755-929 میلادی) است که امیران دولت بنی امیه بدون ادعای خلافت کردند و خود را خلیفه می خواندند، بر سرزمین اندلس حکومت می کردند، حکومت می کردند و روزگار خود را در امارت می گذراندند.

2- مرحله دوم سلطنت بنی امیه از سال 316 هجری قمری آغاز می شود و تا سال 422 هجری قمری ادامه می یابد; در این دوره حاکمان اموی خود را خلیفه می خواندند و بر اندلس به عنوان خلافت حکومت می کردند. (تاریخ ادبیات عرب ج 4 ص 54 ).

دوره امویان در اندلس در سال 422 هجری قمری به پایان رسید که به معنای پایان قدرت سلسله امویان است. با سقوط بنی امیه در اندلس، نام خاندان اموی برای همیشه از تاریخ محو شد و دوره امویان به پایان رسید و تنها نام آنها در صفحات تاریخ دیده می شود. (تحقیقات اسلامی در تاریخ و مجمع و آثار ص 543)

عبدالرحمن الدخل که سلطنت مستقل او در اندلس در این کشور نسبتاً طولانی به طول انجامید، آغازگر استقلال خلافت به شمار می رود و در تاریخ اندلس از اهمیت زیادی برخوردار است. همچنین دوران حضور مسلمانان در سرزمین اندلس (که دوران سلطنت بنی امیه یکی از مهم ترین دوره های آن است) برگ زرینی در تاریخ تمدن اسلامی است. در زمانی که اروپا در روزهای تاریک خود قرار داشت، علمای مسلمان مشعلداران علم، فرهنگ، هنر و تمدن در بخش قابل توجهی از اروپا (اسپانیا امروزی) بودند.

مراجع

1- ابومصطفی، کمال السید، اندلسی شناسی فی التاریخ و النوسة، مرکز اسکندریه 1996م.

2- گیوسی، سلمی الخضراء (تحت نظارت)، الحضره العربیه الاسلامیه فی اندلس، بیروت، مرکز مطالعات الوحده العربیه، 1999م.

3- سالم، عبدالعزیز، تحقیق الإسلامیة فی التاریخ، مجمع و آثار، بیروت، دارالغرب الاسلامی 1991م.

4- فروخ، عمر، تاریخ الادب العرب، بیروت، دارالعلم للملائین، 1997م.

5- هاشمی، عبدالمنعم، صقر قریش عبدالرحمن الدخل، دارالقمه 1385ش.