داستانی تلخ از شرایط 2 تیم ملی فوتبال با اختلاف زمین تا آسمان! / وقتی مخاطب نیست + عکس

جلال بابایی– المپیک ناشنوایان در ماه می سال آینده در ریودوژانیرو برزیل برگزار می شود. ایران نیز در برخی رشته ها از جمله فوتبال در این رویداد معتبر شرکت خواهد کرد. اردوی تیم های ملی آغاز شده و شناخت وضعیت و شرایط آنها باعث شده تا از نزدیک حضور داشته باشیم و در مسیر آماده سازی برای یکی از رشته های پرطرفدار یعنی فوتبال باشیم.

با ” قرار ملاقات بگذاریدعلیرضا بسیحهماهنگی کاپیتان تیم ملی، ساعت 15:30 “ورزشگاه شهید شیرودی” انجام می شود. علفزار شماره 2 زمین تمرین ملی ناشنوایان و کم شنوایان است. در بالای ساعت وارد مجموعه می شویم. رنگ و بوی علف ندارد. استادیوم چند سالی متروکه و زمین آنقدر سخت است که وقتی روی آن راه می روید احساسش می کنید.

آنقدر ورزشکاران ناشنوا و معلول در هیاهوی رسانه ای هستند که از حضور گروه خبری در اردوی خود خوشحال می شوند و مدام از عکاس می خواهند که عکس بگیرد. مربیان تیم کار تاکتیکی را بسیار جدی شروع می کنند و برخی از بازیکنانی که شنوایی نسبی دارند به روش خود دستورات مربی را به ناشنوایان منتقل می کنند.

در جریان تمرین علیرضا بسیح، کاپیتان تیم برای تعویض کفش به زمین می آید. در هنگام تعویض از نامناسب بودن زمین گلایه می کند و اعلام می کند: بیرون از اینجا جایی برای تمرین نداریم، تمام زمین تهران اشغال است و به دست ما نمی رسد، تیم در حال آماده شدن برای المپیک و دیدن شرایط زمین است. وقتی به صحبت های او گوش می دادم، لباس ها و کوله پشتی های روی اسکله نظرم را جلب کرد. آره، اینجا هیچ اتاق رختکنی به جز طبقه در حال فرو ریختن وجود ندارد. امکانات دقیقا زیر صفر برای تیمی که می خواهد به المپیک برود.

مربیان در نقاط مختلف دنیا تاکتیک تمرین می کنند اما زمین آنقدر بد است که همه چیز را تحت الشعاع خود قرار داده است. شاید باورتان نشود، تیم‌های محلی هم نمی‌توانند در اینجا تمرین کنند یا بازی کنند، اما تیم ملی برای بزرگترین رویداد خود در جهان آماده می‌شود. زمین ناهموار نیروی کار تاکتیکی را از بین می برد، اما همانطور که از شواهد نشان می دهد، مربیان چاره ای ندارند، زیرا تیمی که در اختیار دارد قدرت و نفوذ زیادی ندارد و باید در این شرایط بسوزد و بسازد.

پشت دروازه ها می روم تا تمرین دروازه بان ها را ببینم اما شرایط خوب نیست و دروازه بان ها بعد از هر شیرجه و فریاد از سختی زمین شاکی هستند. من این شرایط را با امکاناتی که برای تیم ملی فوتبال در نظر گرفته شده مقایسه می کنم. تفاوت زمین تا آسمان است و جایی برای مقایسه نیست. هر دو تیم ملی فوتبال هستند اما اینجا و آنجا. برای تیم ملی شنوایی وزیر، نماینده و رئیس جمهور کار می کند اما تیم ملی ناشنوایان از حداقل امکانات محروم است.

موضوعی که سرمربی تیم ملی ناشنوایان و کم شنوایان نیز در پایان تمرین به آن اشاره می کند: قادر تیموری: “ما فقط با زمین تمرین مشکل داریم. شرایط اینجا اصلا خوب نیست، چون چمن نیست. این تیم باید به المپیک برود اما شرایط تمرین زمینی را می بینیم.” ما بازیکنان با استعدادی داریم که می تواند گلزنی کند.”

وی تاکید می کند: تیم ما در دوره گذشته دوم شد و در این دوره پتانسیل حضور در صحنه را داریم و فقط نیاز به حمایت داریم. حالا اگر خدای ناکرده تیم موفق نشود همه شروع به انتقاد می کنند اما الان که نیاز به حمایت داریم هیچکس نیست. امیدوارم مسئولان وزارت ورزش وضعیت ما را ببینند و به ما کمک کنند.

به گزارش فارس، در سرمای سرد زمستان ورزشگاه شهید شیرودی را ترک می کنیم، زیرا بازیکنان و کادر فنی برای رسیدگی به شرایط خود تقاضای زیادی دارند. بازیکنان تیم خبری را ترغیب می کنند که به فکر تغییر شرایط باشند و حداقل زمین تمرین خوبی برای آنها فراهم کنند. بچه هایی که شغل و درآمد خوبی ندارند اما برای افتخار به «ایران» به اردو آمده اند.

انتهای پیام/



.